تأسيس: 14 امرداد 1392،  در نخستين کنگرهء سکولار دموکرات های ايران  (همزمان با 107 مين سالگرد مشروطه)    |   ناشر: نهاد هماهنگی جنبش       سردبير: اسماعيل نوری علا  

ما با مذهب و عقيدهء هيچکس سر دعوا نداريم اما حضور مذهب و ايدئولوژی هيچکس را در قانون اساسی و نهادهای حکومتی  نمی پذيريم.

همچنين، از آنجا که حکومت اسلامی مسلط  بر ايران را قانونی نمی دانيم، طبعاً، در خارج کشور، از آن مطالبه ای هم نداريم؛

و به همين دليل قرار نيست  نام هيچ يک از اعضاء جنبش در زير نامه هائی که خطاب به گردانندگان رژيم نوشته می شوند ديده شود.

اما، در عين حال، ما از همهء مطالبات بر حق هموطنان داخل از غاصبان حکومت مسلط بر کشورمان حمايت می کنيم

 

چهارشنبه 18 و پنج شنبه 19 آذر ماه 1394 ـ  9 و 10 دسامبر 2015 

دهم دسامبر، روز خجستهء حقوق بشر، روز بزرگ ارادهء ملی برای انحلال حکومت اسلامی مسلط بر کشورمان باد!

 

جستجو در سايت

تماس با سردبير

آرشيو صفحات اول سايت

آرشيو کلی مقالات  

آرشيو بر حسب نام نويسندگان

بيانيه های سازمان های ديگر

گنجينهء سکولاريسم نو

ويدئوهای آموزشی

در اين پايگاه،

به احترام جمهوريت،

هر کجا سخن از حکومت

 مسلط  بر ايران پيش آيد،

 واژهء جمهوری به

 حکومت تبديل می شود.

پيمان نامهء عصر نو

نهاد هماهنگی جنبش

اساسنامه

هيئت دبيران

  شورای مشاوران جنبش

برگ تقاضای عضويت

ای ميل:

iranian.sdmcc@gmail.com

باشگاه لوس آنجلس

باشگاه هلسينکی

کنگره سکولار دموکراتهای ايران

در فروردين ماه 1392 چند تن از معتقدان سکولار دموکراسی بر آن شدند تا، در 14 مرداد آن سال، که صد و هفتمين سالگرد انقلاب مشروطه ايران بود، با کمک مالی عده ای از هواداران، امکان گرد همائی ساليانهء گسترده ای را با نام کنگرهء سکولار دموکرات ايران فراهم آورند. بدين منظور سندی به نامپيمان نامهء عصر نو تهيه و بوسيلهء بيش از 150 تن از فعالان سياسی به امضاء رسيد و بر بنياد آن نسبت به به تشکيل کنگره های ساليانهء سکولار دموکرات های ايران اقدام شد.

پيوند به پايگاه رسمی کنگره

اعلاميهء جهانی حقوق بشر

و پيوند به يک ويدئو

به قلم حميد شوکت

به سجده می رود
و بر خاک مرده بوسه می زند
و تاری از کلاف درهمِ " أَمَّن يُجِيب"
ورای خویش می تند
با فوت و فنی عتیق که او راست.
-
این گونه دیو و دد از خود می رماند
تا بماند و خاری باشد
در چشم شادی و شیدایی.
-
از زهدان کدام زینده ای
که استغفارت تار و مار شادی ست
و آئین ات انکار ِ آدمیزادی؟
-
از کدام جهنم دره ای
که برشور و شادی رو تُرش می کنی
و کوچه بر آفتاب می بندی؟


(ابراهیم هرندی)

واردات مسافر از کشور دوست و برادر چین

پیش بینی می شود هيچ يک از ابتکارات دولت تدبير و اميد نتیجه بخش نخواهد بود اما طرح اخير دادن اتومبیل قسطی به دست مردم یک فایده غیر قابل انکار دارد: چون حقوق بخور نمیر فعلی کارمندان و کارگران و بازنشسته ها کفاف پرداخت اقساط آنها را نمی دهد، جملگی باید برای تأمین اقساط اتومبیل به خیل بیکاران و فارغ التحصیلان دانشگاه ها که از زور بیکاری مسافرکش شده اند بپیوندند و چون بسیاری از مسافران هم خودشان اتومبیل قسطی خریده و یکپا مسافرکش شده اند، کشور با کمبود مسافر مواجه شده و به ناچار باید، در برابر صادرات نفت، از کشور دوست و برادر چین مسافر وارد کنیم.

تروریسم به زبان خیلی خیلی ساده، در حد فهم یک بچه!

به روایت آیت الله خمینی

با پيشگفتار علی سجادی

آنچه می آید متن کامل سخنرانی آیت الله خمینی است در روز میلاد پیامبر اسلام (بيستم  آذر ماه هزار و سيصد شصت و سه) و در آن تروریسم را به زبان خیلی خیلی ساده که همه بچه ها هم بفهمند توضیح داده و به مردم انقلابی توصیه کرده است. بخواهیم یا نخواهیم آیت الله خمینی همان حرف هایی را می زد و عمل می کرد که امروز داعش می کند. درست است که سی و پنج سال و بیشتر از آن زمان گذشته و رهبران اسلامی ایران امروز تجربه آموخته اند، ولی اساس حرف آیت الله خمینی و پیروانش با اساس حرف داعشی ها یکی است، مبنای ایدئولوژی وارونه آنها هم یکی است: آیت الله خمینی با ابوبکر بغدادی و ملا عمر طالبانی از یک سرچشمه آب می خورند.

تحریف تاریخ یا پریشان اندیشی؟
احسان عباسی

مکتوبات ژورنالیست های نولیبرال وطنی که برای بقای خود و حفظ امنیت نشریه شان، به درگاه هاشمی رفسنجانی پناه برده اند و اخیراً هم در بازی سیاست "سردار سازندگی" نقش فعال بازی می کنند، مجبورند که از تناقضات درونی رژیم دفاع کنند. از سویی خود را متدین بنامند و در وصف "اسلام فقاهتی" صفحه سیاه نمایند و از سویی برای زمینه سازی رابطه با غرب، خود را لیبرال بدانند... نقد سخنانی از این دست نه از سر مهم بودن اندیشه یا صاحب آن، بلکه جهت نشان دادن تحریف تاریخ در یک ذهن پریشان است که به قصد فشردن لیبرالیسم در "چارچوب شرع" انجام می شود. نوشتن ترهاتی از این دست حتی تحریف و سبک سازی اندیشهء لیبرالیسیتی است و جا دارد آنان که به واقع دل در گرو چنین مکتبی دارند، در نقد آن کوشا باشند...

پناه به اعدام!

حمیدرضا رحیمی

* دویچه وله: تحقیقات مذهبی اجباری، نوع جدیدی از مجازات در ایران! سهیل عربی، فعال فیسبوکی که پیش تر به اعدام محکوم شده بود، با تعدیل مجازات، به هفت سال و نیم حبس و تحقیق در مورد اسلام در تماس با مؤسسهء "در راه حق" و پژوهشکدهء امام خمینی محکوم شده است. عدهای این حکم را نوعی شکنجه می‌دانند.

* تحشیهء فدوی: فدوی اگر جای سهیل باشد، همان اعدام را انتخاب می کند، برادر دویچه وله!

اعلامیه جهانی حقوق بشر را قدر بدانیم!

به مناسبت 67 سالگی روز جهانی حقوق بشر

شکوه میرزادگی

تنها پس از تصویب اعلامیه ی جهان شمولِ حقوق بشر بود که انسان معاصر میزان سنجشی پیدا کرد که از سر همه ی مذاهب و قوانین و مرام ها و عقاید می گذرد و خوب و بد جهان را در مدار کرامت و همزيستی و حقوق مداریِ بلا استثنای انسان تعیین و مشخص می کند. اکنون انسان پیشرفته و آگاه روزگار ما، در هر کشوری که باشد، و هر مذهبی که داشته باشد، و معتقد به هر نوع مسلک و عقیده ی سیاسی که باشد، وقتی بخواهد چیزی را نفی کند می گوید این کار ناقض حقوق بشر است و مخاطب آگاه او هم می فهمد که نقض حقوق بشر یعنی چه.

چرا جامعهء سوئد سکولارترین جامعهء غربی است

کوروش اعتمادی

زمانی که در موردِ سکولاریسم صحبت می شود، بیشتر بر رابطه دین با دولت تأکید می شود. یک دولت سکولار، همچون دولت سوئد، مستقل و جدا از دین است و هرگز یک دولت سکولار برای دین خاصی حق ویژه در مقابل دیگر ادیان و ایدئولوژی ها در نظر نمی گیرد. یک دولت سکولار حق فعالیت آزاد برای همه ادیان و جهان بینی های سیاسی قائل است. یک دولت سکولار دین ستیز نیست، در صورتی که یک دولت دینی روش و سیاستی خصمانه علیه ادیانی دارد که دین رسمی دولتی محسوب نمی شوند. از این رو سکولاریسم بواسطه ماهیت اش بمعنای رعایت و تحقق اصول بنیادی دمکراسی است. یعنی در یک نظم سیاسی سکولار هیچ اندیشه سیاسی و دینی و هیچ گروه سیاسی و اجتماعی برتر از دیگر اندیشه ها سیاسی و دینی و گروه های اجتماعی نمی باشند. به یک عبارت؛ سکولاریسم همان دمکراسی است و یا بالعکس دمکراسی همان سکولاريسم است.

امکان تحول در جامعه بر اساس کدام اصل راهنما؟

جهانگیر گلزار

وقتی آدمی می گوید که ما فعال حقوق بشری هستیم و کاری به سیاست نداریم چه تاثیری می گذارد؟ اگر دفاع از حق وظیفه و هدف برقرار کردن آزادی ها باشد پس روش انسان مدافع حقوق افشای روابط ضد حق و دادن راه حل در حقوق مداری می گردد. اینکه می گوبند فعال حقوق بشری نبایستی از موضع سیاسی اینکار را بکند منظور این است که همه انسان ها را بایستی برابر دید در حقوق و در دفاع از حقوق فرد تقدم تشکیلاتی فرد عضو تشکیلات خود را در نظر نگرفت چرا که خود این عمل آغاز تبعیض و بنابر این ضد حقوق است. نه اینکه فردی سیاسی نباشد و موضع سیاسی نداشته باشد و نسبت به سرنوشت کشور و وطن اش و تصمیم گیری ها در مورد خود و آینده خود و هموطنان اش بی تفاوت باشد.

توسعهء ایران از مسیر توسعهء سیاسی می گذرد!

محسن صفایی فراهانی

سايت ندای آزادی: صفایی فراهانی، در مصاحبه با نشريهء اعتماد، هرچند لابه‌لای سخنان اش امید به حل مشکلات را پنهان نمی‌کند اما می‌گوید ریشهء بحران در بخش اجتماعی است، دفتر مطالعات استراتژیک ریاست‌جمهوری اخیرا گزارشی تهیه کرده که به نظر من تکان‌دهنده است. نگرانی‌های فراوانی را ایجاد می‌کند. براساس مفاد این گزارش، ميان اعتماد بین آحاد جامعه ایران به ده درصد رسیده است، شاخص صداقت و امانتداری به هشت درصد؛ و این ارقام در کشورهای حوزهء اسکاندیناوی بالای هفتاد درصد است، یعنی جامعه به واقع دچار یک سقوط اخلاقی شدید شده است.

چگونگی ایجاد یک اپوزیسیون دموکراسی خواه

حسن اعتمادی و بهرام آبار

در برنامهء آوای مردم با سوزی یاشار

توانایی های ملت مان را باورکنیم

هوشنگ کردستانی

به تازگی برخی از کسانی که دعوی ملی گرایی دارند، شاید به دلیل طولانی شدن سال های مبارزه به این نتیجه نادرست رسیده اند که سردمداران نظام را اندرز دهند و یادآور شوند که در صورت پذیرفته شدن پیشنهادهایشان، ملی گرایان در انتخابات شرکت خواهند کرد - و لابد به نامزدهای اصلاح‌ طلبان رأی خواهند داد!- چون هیچکس غیر از وابستگان به جناح‌ها حق نامزد شدن در انتخابات را ندارد. این افراد رابطهء قدرت و سیاست را در نیافته اند و نمی دانند در سیاست حرف اول را قدرت می‌زند نه پند و اندرز. آنان می‌پندارند پند و اندرز دادن و اثبات ارادات می‌تواند کارگشا بوده باشد؛ اشتباهی که برخی از یاران و پیروان مصدق در سال پنجاه و هفت مرتکب شدند...

روزگـار ســـیاه
ابراهیم
هرندی

دوران میانی تاریخ اروپا را که با فروپاشی امپراطوری روم باستان در اوان سده پنجم ترسايی آغاز شد و هزار سالی دنباله داشت، قرون وسطا و یا "روزگار سیا" خوانده اند. سیاه خواندن این دوران از آن روست که در آن روزگاران، خرافه و خامی آنچنان فراگیر شده بود که، اندیشیدن، بزه کاری بزرگی پنداشته می شد و پادافره ای گران داشت. روزگار سیاه، روزگاری بود که بيشتر مردم را بهره ای از پرتو چراغ خرد نمی توانست باشد و نادانی و ناتوانی همگانی در سایه آموزه ها و اداره جامعه بدست کشیشان و کارمندان کلیسا آنگونه بود که توانایی تمیز نیک و بد برای کسی آسان نبود. این شیوه زیستی که انسان را از اندیشیدن می رماند و اندیشمندان را گوشمالی می داد، ذهنیت ویژه ای پدید آورده بود که می توان آن را "ذهنیت قرون وسطایی"، خواند. این یادداشت کوششی برای شناساندن این ذهنیت و برآیه های رفتاری و کرداری آن است.

 
     

کنگره سکولار دموکرات ها

     

 

2015 ـ Iranian Secular Democracy Movement - iraniansdm@gmail.com - Fax: 509-352-9630

 

HHHH                                         99999